pazartesi bebeiiiiiim*

yok olmuyo sevemiyorum.
cumartesiyi sevemiyorum.
en sevdiğim gün şaka gibi ama
PAZARTESİ.
neden acaba diye düşünürken farkettim;
pazartesi cünkü,
pazartesi düzenin başlangıcı,
pazartesi huzurun gelişi,
(hele dersim yoksa daha iyi)
pazartesi gönüllerin birincisi.

ara not: su an 'ali' adlı arkadaşım şunu dedi;
pazartesi mi? pazartesi irenc 'Kendi adı bile yok'
cocuk bi yerde haklı ama.
pazartesi candır.
pazartesi nası sevilmez.
ama bi de ordan cumaya bakıyorum.
halen düzenin içindeyiz sorun yok.
cuma istediğini yapabilirsin.
ama o cumartesi,
cumartesi var ya!
düzen bozucu,
mood killer,
insanlarda 'illa bi şey yapmak isteği uyandıran'
yapmazsa 'oha cumartesi ve evde misin?'
diye suçlamalarda bulundurtan gün.
ama cuamrtesi bitince her sey ne güzel.
cünkü cumartesi;
her yer kalabalıktır,
herkes heycanlıdır,
illa eğlenmek zorundayızdır.
kısacası;
pazar geldiğinde herkes durulur,
bi rahatlar,
sonra pazartesiye küfür ederek hazırlanır.
(şükür ben seviyorum)

sizden özür dilemeliyim;
salı: evde temizlik var.
çarşamba: hafta ortası.
perşembe: haftasonuna yakınmış gibi gözüken ama;
mesafeyi 2 katına çıkaran ahmak.

bu 3 günü de hiç sevmiyorum ama duygularımı kontrol ederek
onlara olan hislerimi neutre olarak yansıtıyorum.

Pazartesi bitanemsin.

esen kalın,

s*