yap/et/sev (ma-me) , DÜŞÜN/(ME)*

hayatın cok amaçsız geldiği anlar,
günler,
saatler oluyodur illa ki.
hepimize olmaz mı zaten ?
hani bi an bi sorgulama başlar böyle.
kısır döngüye gireriz.
yemek yiyoruz, tolete gidiyoruz, tekrar yiyoruz.
bi sınıfı bitiriyoruz, diğeri başlıyo.
uyuyoruz, uyanıyoruz, tekrar uyuyoruz.
vücut hep ihtiyaç duyuyo.
Neden bunları yapıyoruz ? a takıldığımız anda,
düşünceler fıldır fıldır dönmeye başlıyo.
naapmamız lazım?
sorgulamamak gerek.
din gibi, aşk gibi..
kabul etmek gerek.
cevap aramadan.
kafa sallamak.
takılmican.
tutulmican.
düşünmicen.
derine inmicen.
bunların hepsi kendi sağlığın için.
çünkü bi kere döngüyü anlamaya çalışmaya başladığı zaman insan,
o zaman yavaştan aşağıya,
yavaştan dibe gidiyor.
pi sayısının bile neredeyse sonu yok.
sonu olmayan bir şeye kafayı takmak.
işte o sonun başlangıcı diye tabir ettiğimiz durum.
gerek yok bunlara.
konuşmak kolay böyle ama,
sorgulama,
kafa yorma,
dur de merakına,
devam et yoluna.
hah işte.
aynen bunu diyorum.

s*